خشونت علیه همسر

ارتکاب بسیاری از جرایم مخصوصا در فضای خانواده، اغلب ناشی از ناآگاهی و فرهنگ و تربیت غلط است و متاسفانه در برخی پرونده های قضایی مشاهده میشود که مرد به علت تربیت نادرستی که در کودکی داشته، سلطه گری و حق تنبیه فیزیکی نسبت به زن را جزو حقوق مسلم خود می داند و به نظر می رسد تا زمانی که عواقب سخت قانونی این رفتار اطلاع رسانی کافی نشود این موارد ادامه خواهد داشت. در ادامه به برخی مواد قانونی مرتبط به این موضوع میپردازیم: ۱- مجازات حبس و تکلیف به پرداخت دیه: ایراد صدمه یا ضرب یا جرح توسط مرد ولو به عنوان همسر، جنبه مجرمانه دارد و قابل تعقیب کیفری است و می‌تواند مستوجب دیه و حبس باشد. ۲- حق زن برای مطالبه زیان های معنوی ناشی از رفتار مجرمانه مرد: طبق ماده 14 قانون آیین دادرسی کیفری سال 1392 زن می‌تواند جبران تمام ضرر و زیان‌های مادی و معنوی و منافع ممکن‌الحصول ناشی از جرم را مطالبه کند. ۳- امکان اعلام جرم همسرآزاری توسط سازمان های مردم نهاد: طبق ماده 66 همان قانون، سازمان‌های مردم نهادی که اساسنامه آنها در زمینه حمایت از اطفال و نوجوانان، زنان، اشخاص بیمار و دارای ناتوانی جسمی و ذهنی، محیط زیست، منابع طبیعی، میراث فرهنگی، بهداشت عمومی و حمایت ازحقوق شهروندی است، می‌توانند نسبت به جرایم ارتکابی در زمینه فوق اعلام جرم و در تمام مراحل دادرسی شرکت کنند. ۴- امکان مجازات حتی اگر آثار و ردی از آسیب بر روی بدن زن نمانده باشد: باید توجه داشت مطابق ماده 567 قانون مجازات اسلامی مصوب سال 1392 در مواردی كه رفتار مرتكب نه موجب آسیب و عیبی در بدن شود و نه اثری برجای بگذارد ولی عمدی باشد، در صورت عدم رضایت زن، مرتكب به حبس یا شلاق محكوم خواهد شد. ۵- حق زن برای عدم تمکین و ترک‌منزل و اختیار کردن مسکن جداگانه از مرد: آزار بدنی میتواند مطابق ماده ۱۱۱۵ قانون مدنی، موجب شود که زن حق ترک منزل و عدم تمکین را پیدا کند و همچنان مرد مکلف به پرداخت نفقه باشد و در این فرض دادگاه حکم به بازگشت زن به منزل همسرش نخواهد داد.